Dit is een ode.

Aan de handen die helpen.

De ogen die opletten.

De harten die horen.

Aan de niet-klagers – de niet-schreeuwers – de niets-vragers.

Dit is een ode.

Aan de thuiszorgmedewerker, die nog even bij die oudere vrouw langsgaat die zich niet lekker voelt.

Aan de meester, die na alle administratie de klas versiert voor de leerling die morgen jarig is.

Aan de politieagent, die na haar dagdienst nog een nachtdienst draait, omdat er te weinig collega's zijn.

Dit is een ode.

Aan haar, aan hem, aan hen. Aan jou.

Aan de zorgverleners, de onderwijzers, de politieagenten, de postbezorgers, de pedagogen, de psychologen, de huisartsen, de brandweervrouwen.

Aan alle doorzetters, aanpakkers, doorbijters, volhouders, vechtjassen en klasbakken.

Dit is een ode omdat jij altijd maar geeft, en te weinig terugkrijgt.

Dit is een ode omdat jij het verdient dat wij luisteren naar jouw zorgen.

We zien je.

We waarderen je.

Dit is een ode omdat jij moet weten dat je er niet alleen voor staat.

- Jesse Klaver