Een column door schrijver en columnist Sander Heijne, die een avond bijwoonde van de Kantinetour met Jesse Klaver. Liever luisteren dan lezen? Klik op play, en Eric Corton leest je voor.

Op papier is het allemaal geweldig geregeld, de taakverdeling tussen de politie en de ambulancediensten. Dit zegt een politieagente op de kantine-bijeenkomst van Jesse Klaver in Tilburg.

De agente legt uit: landelijk is afgesproken dat de politie verdachten arresteert en de ambulance patiënten helpt. 'Maar bij verwarde personen zijn wij vaak eerder ter plaatse dan de ambulance.' Als agent is ze niet opgeleid om psychotische patiënten te helpen. Eén ding weet ze wel. Hoe sneller deze patiënten naar een veilige psychiatrische afdeling worden gebracht, de beter.

Laatst nog, trof ze op vijf minuten rijden van de crisisopvang een psychotische man aan. De situatie was niet levensbedreigend, dus voor de ambulance geen spoedgeval. 'Uiteindelijk heb ik drie kwartier bij hem staan wachten op de ziekenwagen.'

Zo'n patiënt alleen laten is geen optie. Bovendien bestaat er altijd de mogelijkheid dat ze hem alsnog moet arresteren: 'Zodra hij agressief wordt tegen het ambulancepersoneel, wordt het toch een zaak voor de politie.'

Geen van de 125 aanwezige buschauffeurs, verpleegkundigen, leerkrachten en thuiszorgers lijkt echt verbaasd over het voorval. Ze hebben allemaal zo hun eigen voorbeelden van dwingende protocollen die het hen onmogelijk maken om burgers echt goed te helpen.

Zo is er de gevangenisverpleegkundige die vaak geen idee heeft van de medische voorgeschiedenis van nieuwe gevangenen die 's nachts aan haar zorg worden toevertrouwd.

Hoe dat zit?

Politie-artsen mogen medische dossiers niet doorsturen totdat de arrestant de gevangenis hiervoor toestemming verleent. Maar hoe moet de gevangenisverpleegkundige die toestemming regelen als de arrestant nog in een politiecel zit? Tegen de tijd dat arrestanten arriveren in de gevangenis, is de politie-arts vaak al naar huis.

Of de inburgeringsdocent, die precies weet op welke commerciële taalscholen het onderwijs onder de maat is. 'We mogen dit zelf niet melden, want dan kunnen wij ons keurmerk verliezen.'

En dan was er de jonge autist, die zich op eigen kracht uit zijn uitkering dacht te werken. Na zijn opleiding tot klassen-assistent, regelde hij zelf een baan op de school waar hij stage had gelopen. De laatste hobbel leek een formaliteit: toestemming van uitkeringsinstantie UWV om de baan te accepteren. Maar deze wachtte met het bellen van de school tot in het hart van de zomervakantie.

Een lang verhaal kort? De baan ontglipte hem.

Jesse Klaver heeft in Tilburg aan één woord genoeg om de voorbeelden te vatten: 'tekentafelpolitiek'. Oftewel; door Haagse politici en hun ambtenaren bedachte maatregelen en protocollen die op de werkvloer volstrekt onwerkbaar zijn.

Een onderwijzeres complimenteert Klaver met de term. Maar voor hij teruggaat naar Den Haag wil ze ook wat van hem weten: 'Wat ga je eraan doen?'

Meer lezen?

Lees het stuk van Henk van Straten, Ontneem ons het vertrouwen niet hier

Lees het stuk van James Worthy over Superhelden hier

Lees het stuk van Lieke Marsman over Georganiseerd Wantrouwen hier

Lees het stuk van Raoul de Jong, We zijn niet alleen hier